De meest informele buiging is er een van ongeveer 15 graden. Om klanten te begroeten of om iemand te bedanken (de ‘zakenbuiging’), buig je ongeveer 30 graden. De formeelste buiging (voor vertoon van groot respect, dankbaarheid, of een formele verontschuldiging) is er een van 45 graden, waarbij je naar je voeten kijkt.

Wanneer je buigt:

- houd je je voeten bij elkaar

- mannen houden hun handen langszij (vingers bij elkaar)

- vrouwen houden hun handen op de voorkant van hun dijen (vingers bij elkaar)

- het hele bovenlichaam buigt naar voren, niet alleen het hoofd

De gewoonte van het buigen bestaat al heel lang. De buiging is hoogstwaarschijnlijk begonnen als de teraardewerping, de houding die slaven aannamen voor hun meester: op de grond liggend. Met andere woorden deze vorm van beleefheid is begonnen als een uiting van onderwerping.

Anderen zeggen dat de Japanse buiging stamt uit de tijd van de Samurai. Wanneer twee Samurai-krijgers elkaar ontmoetten, bogen ze hun hoofden, daarbij hun nek ontblotend, waarmee ze aangaven dat ze erop vertrouwden dat de ander hun hoofd er niet zou afhakken! Op dezelfde manier schudden mensen elkaar ook over het algemeen de hand met rechts, omdat de rechterhand vroeger de hand was waarmee je je zwaard hanteerde. Het geven van je rechterhand was dus een teken van vertrouwen en vreedzaamheid: je liet zien dat je geen wapen in je hand had. Ook het lichten van de hoed naar mensen is vergelijkbaar met buigen, in de zin dat men ook daarbij een van de meest kwetsbare delen van het lichaam aan een ander ontbloot en zo toont dat men die persoon vertrouwt.

In Europese culturen is buigen traditioneel een mannengebruik. Vrouwen maakten een revérence: ze bogen hun knieën, waarbij ze één been naar achteren bewogen (langs de grond ‘schrapend’), terwijl hun bovenlichaam rechtop bleef. Je kunt denken aan de manier waarop een ballerina buigt na een voorstelling. Net als in Japan gaf de diepte van de buiging of revérence aan hoe groot je respect was.